Dream of Fairies and Angels

HE said:

LIGHT is revolution to darkness - LOVE to the coldness of heart.

When the SUN is arising it's revolution to night,

the wake of SPRING is the winter's depart,

JOY is revolution to suffering fright,

'I AM' is revolution to 'not to be',

'strength to 'without help',

'facing it' is to 'run',

'WE' is to 'myself',

TWO is to one,

4 to the 3,

YOU and

M E

=

1

Η νεράιδα της Χίου

Κάθε περιοχή έχεις τους μύθους της, τους θρύλους της και άλλα γεγονότα που χάνονται στο χρόνο με τα οποία οι κάτοικοι τα έχουν ως σύνδεσμο με την παράδοση και την ιστορία τους. Μια αντίστοιχη ιστορία γνωρίζω σε ένα χωριό της Χίου.

Η παράδοση μιλάει για έναν νέο βοσκό τον Γιάννη ο οποίος είχε βρεί ένα σημείο μιας ρεματιάς και ξεκουραζόταν τα μεσημέρια. Επειδή του άρεσε όμως τόσο πολύ πήγαινε εκεί και τα δειλινά και έπαιζε με την φλογέρα του. Τη μουσική του την άκουσε μια νεράιδα του νερού και εμφανίστηκε μπροστά του. Μόλις την είδε ο Γιάννης την ερωτεύτηκε.

Από τότε πήγαινε κάθε βράδυ και έπαιζε ώστε να την ξανασυναντήσει. Η νεράιδα τον έβλεπε κρυμμένη αλλά ποτέ δε τον εμφανιζόταν διότι ήξερε την μοίρα τόσο την δικιά της όσο και την δικιά του οπότε προσπαθούσε να την αποφύγει. Επίσης φοβότανμην την πάρουν είδηση και οι υπόλοιπες νεράιδες και την διώξουν. Όμως την μοίρα δε μπορείς να την αποφύγεις.

Ένα βράδυ ξαναπαρουσιάστηκε στον Γιάννη, διότι ο βοσκός είχε βάλει τα δυνατά του και έπαιξε τόσο ωραία που την έκανε να πάει κοντά του για να απολαύσει περισσότερο τη μουσική του. Ο Γιάννης τότε της μίλησε και της είπε πόσο πόλύ την έχει ερωτευτεί και πως θέλει να την κάνει γυναίκα του. Για κακή τους τύχη ξύπνησαν και οι υπόλοιπες νεράιδες και τους έπιασαν. Όμως επειδή την αγαπούσαν την νεραϊδούλα δεν την τιμώρησαν παρά μόνο της είπαν πως αν επιλέξει τον βοσκό τότε πρέπει να κάνει μια υπέρτατη θυσία. Η νεράιδα ήξερε. Όχι όμως και ο βοσκός. Έκατσε λοιπόν και το σκέφτηκε και επέλεξε τον βοσκό. Το επόμενο βράδυ ξαναβρέθηκαν. Του είπε πως για να γίνει δικιά του πρέπει να τραγουδήσει η ίδια ένα υπέροχο τραγούδι και εκείνος να την ακούσει όμως μετά από αυτό εκείνη θα χάσει τη φωνή της και εκείνος την ακοή του. Όπως και έγινε. Ο Γιάννης επειδή είχε μεγάλο κεφάλι σε σχέση με το σώμα του τον είχαν βγάλει Κεφαλογίαννη και αυτό το παρατσούκλι έμεινε επίθετο στην οικογένεια του και μετέπειτα σε όλη την πορεία τον απογόνων του. Παράλληλα με το όνομα οι Κεφαλογιάννηδες έχουν προβλήματα ακοής και λένε πως οφείλεται σ' αυτόν τον θρύλο.

Τις προάλλες ήμουν στον νησί μου και περνώντας από το χωριό πέτυχα τον παπα-Κεφαλογιάννη και πήρα το θάρρος να τον ρωτήσω. Δε του ανέφερα την ιστορία αυτή παρά μόνο την απορία αν οι Κεφαλογίαννηδες δεν ακούνε καλά. Ο παπάς με κοίταξε με απορία και με ρώτησε τι είπα... Με αυτή την ειλικρινή και αυθόρμητη απάντηση ένιωσα πως έβλεπα μπροστά μου την ένωση του θρύλου με την πραγματικότητα και το τώρα. Τον χαιρέτησα και έφυγα με ένα παράξενο χαμόγελο στα χείλη μου προς την παραλία.

Πηγή: http://www.neraidokiklos.gr/

Ανακαλύπτοντας: Μυρένια...η νεράιδα των αρωμάτων και των σαπουνιών!

Η Μυρένια είναι η νεράιδα των αρωμάτων και των σαπουνιών!

"Με τη μαγεία της φύσης, λίγη έμπνευση και ένα μαγικό ραβδί... άρχισα να φτιάχνω σαπούνια! Οι πρώτες δημιουργίες ήταν δώρα για τους φίλους και την οικογένεια μου και κάποια στιγμή το πάθος μου για αυτή την τέχνη βρήκε στέγη σε ένα χώρο.

Τώρα συνεχίζω να φτιάχνω σαπούνια και άλλα ελιξήρια με την μαγεία, όπως την πρώτη φορά."

(Μυρένια)

Στο εργαστήρι της "Μυρένιας" μπορούμε να βρούμε, εκτός από μεγάλη ποικιλία σε πρωτότυπα σαπούνια, καραμέλες μπάνιου, πολυτελή αρωματικά έλαια σώματος, αστραφτερούς κρυστάλλους μπάνιου, χαλαρωτικά μαξιλάρια με βότανα και σπόρους αλλά και μπομπονιέρες γάμου και βάπτισης, όλα χειροποίητα και με τα πιο αγνά υλικά!

... Δυο κουταλιές αστερόσκονη, μισή κούπα αγκαλιές και φιλιά, μια πρέζα ευτυχία, ένα χτύπημα με το μαγικό ραβδί ...και έτοιμο το μαγικό.

Σαπούνια

σαπούνι "καρπούζι"

σαπούνι "νεράιδες"

Ελιξήρια

Μαγικές συνταγές, που κάνουν τη ζωή μας πιο όμορφη και ευχάριστη.

Μπομπονιέρες

σαπούνι μπομπονιέρα παγωτό

Τις δημιουργίες της νεράϊδας Μυρένια μπορείτε να τις βρείτε και στο εργαστήρι της Μυρένιας , στη διεύθυνση:

Βασιλείου Παγώνα 21, Αχαρνές, 13671, Τ.211 7200 336

(κα Αναστασία Τερτίγκα)

Πηγή:

http://www.myrenia.com/

http://www.facebook.com/pages/Myreniahandmade-soaps-others-elixirs/219267829135

Ενας θρύλος απο την ουαλία

(Η ιστορία είναι απο το βιβλίο ΝΕΡΑΙΔΕΣ των alan lee και brian froud)

ΟΙ ΓΚΟΡΑΓΚΕΘ ΑΝΝΟΥΝ

Οι Γκόραγκεθ Αννούν είναι Ουαλές νεράιδες του νερού, πανέμορφες Κυράδες της Λίμνης, οι οποίες κάποιες φορές παντρεύονται θνητούς. Ενας γνωστός θρύλος μιλά για έναν νέο που συνήθιζε να βγάζει για βοσκή τα ζώα του πλάι σε μια μικρή λίμνη κοντά στα Μαύρα Όρη. Μια μέρα είδε ένα μαγευτικό πλάσμα να λάμνει μέσα σε μια χρυσή βάρκα στην επιφάνεια της λίμνης. Την ερωτεύτηκε βαθιά και της προσέφερε λίγο απο το ψωμί που είχε φέρει μαζί του απο το σπίτι του. Εκείνη αποκρίθηκε πως το ψωμί ήταν πολυ σκληρό και εξαφανίστηκε στα βάθη της λίμνης. Η μητέρα του νέου, του έδωσε λίγη άψητη ζύμη για να πάρει μαζί του την άλλη μέρα, και εκείνος την προσέφερε στη νεράιδα, αλλά εκείνη απάντησε πως ήταν πολυ μαλακή και εξαφανίστηκε πάλι. Την τρίτη μέρα, η μητέρα του νέου, του έδωσε λίγο ελαφρώς ψημένο ψωμί και αυτό θεωρήθηκε ικανοποιητικό απο την νεράιδα. Τρείς μορφές αναδύθηκαν απο τη λίμνη, ένας γηεαιός άνδρας με μια πανέμορφη κορη σε κάαθε του πλευρό. Οι κοπέλες ήταν ολόιδιες και ο πατερας είπε στον νεαρό αγρότη, πως ήταν πρόθυμος να του δώσει την κόρη με την οποία ήταν ερωτευμένος, αν μπορούσε να δείξει ποια απο τις δύο ήταν. Ο νέος ήταν έτοιμος να εγκαταλέιψει απελπισμένος, αλλά η μια μετακίνησε ελαφρά το πόδι της και εκείνος αναγνωρίζοντας το σανδάλι τη, κερδισε το χέρι της. Η νεραίδα του νερού προικίστηκε πλούσια και έζησαν μαζί ευτυχισμένοι. Ωστόσο, ο νεαρός αγρότης είχε προειδοποιηθεί πως θα έχανε την πανέμορφη γυναίκα του, αν την χτυπούσε τρείς φορες δίχως λόγο. Πραγματι, αν και ήταν αφάνταστα ευτυχισμένοι, η Γκόραγκεθ Αννούν είχε κάποιες παράξενες νεραιδένιες συνήθειες. Ισως να έκλαιγε σε ενα γάμο ή να γελούσε και να τραγουδούσε σε μια κηδεία και αυτά ανάγκασαν τον στοργικό σύζηγο να την επιπλήξει τρεις φορές , και εκείνη αναγκάστηκε να τον αφίσει.

Οι θρύλοι για νεράιδες και πλάσματα του νερού είναι πολύ συνηθισμένοι, όχι μόνο στην ιρλανδια και την αγγλία αλλά και στην Ελλάδα. Αυτο συμβαίνει, ίσως γιατί το νερό είναι ένα στοιχείο που μαγεύει τους ανθρώπους, αρκετά μυστηριώδες και απρόσιτο πολλές φορές. Δεν είναι λίγες οι φορές που ακόμη και σε μικρούς τοπικούς μύθους συναντάμε γυναίκες που αναδύονται απο τα νερα μιας λίμνης ή πλάσματα που κατοικούν σε έναν ποταμό. Το στοιχείο του νερού ήταν πάντα πηγή έμπνευσης για ιστορίες, μύθους και θρύλους σε όλες τις περιοχές. Αλλες νεράιδες του νερού είναι: οι γκλάστιμκς (που είναι γενικη αναφορα σε νεραιδες του νερου σαν να λεμε νυμφες) , οι Λορελάιν, η γκλείστιγκ, ο ουρισκ , οι ασραϊ (μικρές λεπτεπίλεπτες νεραιδες οι οποιες λιώνουν και γίνονται λιμνούλες με νερό αν αιχμαλωιτστούν ή εκτεθούν στο φως του ήλιου), τα μερροους, η νακελάνη (η πιο φριχτή απο όλες τις Σκωτσέζικες νεράιδες του νερου).

Η Νεράιδα της Κρήτης

Λέει λοιπόν ο θρύλος, όπως τον κατέγραψε ο Βασίλης Γ. Χαρωνίτης στο βιβλίο του "Η Κρήτη των Θρύλων" (τόμος Β') ότι στο Νεραϊδόσπηλιο των Αστρακών που βρίσκεται μέσα στο φαράγγι του Καρτερού, πήγαιναν οι Νεράιδες και χόρευαν. Αυτή την υποβλητική σπηλιά, με τις πολλές πηγές, τα κρύα νερά, τα δέντρα και τα πλατάνια γύρω γύρω, που είναι κάπως αποκομμένη από τη γύρω περιοχή. εξαιτίας του ότι βρίσκεται μέσα στο φαράγγι, είχαν διαλέξει για τόπο τους οι Νεράιδες! Ώσπου μια νύχτα, ένας νέος, καλός λυράρης, άκουσε το τραγούδι τους και από περιέργεια μπήκε στη σπηλιά. Κι εκεί τις είδε!

Οι Νεράιδες, με ξέπλεκα μαλλιά, πεπλοντυμένες, λουσμένες στο φως μιας αιώνιας άνοιξης, χόρευαν! Η λάμψη τους διασπούσε το σκοτάδι, το τραγούδι τους του χάιδευε τ’ αυτιά και τα μάτια του δεν χόρταιναν να βλέπουν τον "αέρινο" χορό τους. Συνεπαρμένος απ’ όλα τούτα τα πρωτόγνωρα που ξετυλίγονταν μπροστά στα μάτια του, έπιασε χωρίς να το καταλάβει τη λύρα του και τις συνόδεψε στο χορό. Οι Νεράιδες ακολούθησαν το παίξιμό του και ξετρελάθηκε ο νέος από τα όσα γίνηκαν μπροστά του. Την αυγή, άμα χάθηκαν οι Νεράιδες, ο λυράρης δεν ήξερε αν έζησε ένα όνειρο ή αν πραγματικά συνόδεψε τις Νεράιδες στο χορό τους με τη λύρα του. Μα το επόμενο και το μεθεπόμενο βράδυ, οδηγημένος από κάποια αόρατη δύναμη, βρέθηκε πάλι στη σπηλιά και με τη λύρα του έπαιζε ασταμάτητα για τις Νεράιδες που χόρευαν. Σιγά σιγά, η ματιά του σταμάτησε πάνω σε μια απ’ αυτές και δεν χόρταινε να την κοιτάζει! Ήταν ερωτευμένος μαζί της! Όταν το συνειδητοποίησε, πήγε σε μια γριά πολύξερη και ζήτησε τη βοήθειά της. Η γριά, αφού τον άκουσε με προσοχή, του είπε πως άμα πλησιάζει η ώρα να λαλήσουν οι πετεινοί (οπότε χάνονται οι Νεράιδες), ν’ αρπάξει από τα μαλλιά εκείνη που αγαπούσε και να μην την αφήσει με κανέναν τρόπο.

Ήρθε το βράδυ και ο νέος πήρε τη λύρα του και πήγε στη σπηλιά, όπου άρχισε να παίζει όσο γλυκύτερα μπορούσε, χορευτικούς σκοπούς. Σε λίγο, παρουσιάστηκαν οι Νεράιδες και πιάστηκαν στο χορό. Λίγο προτού λαλήσουν οι πετεινοί, ο νέος άφησε τη λύρα του και έκαμε όπως τον είχε συμβουλέψει η γριά. Η Νεράιδα αντιστάθηκε με λύσσα, αγρίεψε, έβαλε τις φωνές, μα τίποτα! Ο νέος την κρατούσε γερά! Άρχισε τότε να μεταμορφώνεται πότε σε σκύλο, πότε σε φωτιά, πότε σε φίδι, πότε σε καμήλα, αλλά ο λυράρης την κρατούσε γερά από τα μαλλιά και δεν την άφηνε. Ξαφνικά, λάλησαν οι πετεινοί κι οι άλλες Νεράιδες εξαφανίστηκαν. Τότε εκείνη που κρατούσε ο νέος ξανάγινε πανέμορφη, όπως ήταν πριν και τον ακολούθησε στο σπίτι του. Έζησε μαζί του ένα χρόνο, του γέννησε ένα γιο, αλλά τη μιλιά της δεν την άκουσε ποτέ!

Δυστυχισμένος καθώς ήταν ο νέος λυράρης με τη βουβαμάρα της Νεράιδας - γυναίκας του, μεταχειρίστηκε όλα τα μέσα για να την κάνει να μιλήσει, χωρίς αποτέλεσμα όμως. Ξαναπήγε λοιπόν στη γριά και της ζήτησε τη συμβουλή της. Εκείνη του ορμήνεψε να πυρώσει καλά το φούρνο κι ύστερα να πάρει το παιδί από τα χέρια της γυναίκας του, να κάνει πως θα το πετάξει μέσα στο φούρνο και να πει: "Δε μου μιλείς; Τότε ρίχνω κι εγώ το παιδί σου στο φούρνο". Ακολούθησε πιστά τη συμβουλή της, μα τη στιγμή που έκανε ότι θα έριχνε το παιδί στη φωτιά, η Νεράιδα χίμηξε πάνω του σέρνοντας φωνή: "Μη σκύλε το παιδί μου!". Του τ’ άρπαξε από τα χέρια και έγιναν άφαντοι, μάνα και παιδί μαζί. Απελπισμένος τους αναζήτησε με φωνές, παρακάλια και κλάματα, αλλά μάταια.

Η Νεράιδα - μάνα και το παιδί, δεν ξαναφάνηκαν πια. Πήγε λένε στις αδελφές της, αλλά αυτές δεν τη δέχτηκαν. Δεν της συχώρεσαν το ότι άφησε άνθρωπο και την άγγιξε και τη μόλυνε. Γι’ αυτό αναγκάστηκε και πήγε λίγο πιο πέρα σε μια βρύση που τη λένε Λούτρα. Εκεί τη βλέπουν δυο - τρεις φορές το χρόνο να κρατεί το παιδί στην αγκαλιά της και να κλαίει. Οι άλλες εξακολουθούν να χορεύουν και να τραγουδούν, χωρίς όμως να έχουν πια λύρα να τις συνοδεύει και χωρίς την αδελφή τους. Η Νεράιδα - μάνα κάθεται λυπημένη παραπέρα και κλαίει. Τα δάκρυά της πέφτουν πάνω στο νερό και το θολώνουν, γι’ αυτό τα νερά του Νεραϊδόσπηλιου εμφανίζονται θολά πότε - πότε.

*Το κείμενο πάρθηκε απο το κρητικό περιοδικό Στιγμές, κι ειίναι γραμμένο απο τον Κωστή Λουλάκη.

ΑνΑκΑλΥπΤοΝτΑς την ΤέΧνΗ!!!!

Η Τεχνική Quilling

Το quilling είναι η τεχνική του να φτιάχνεις πολύ όμορφα σχήματα και σχέδια από λεπτές λωρίδες χαρτιού. Με τις άκρες των δαχτύλων σου μπορείς να τυλίξεις μια λωρίδα χαρτί γύρω από ένα ειδικό εργαλείο που μοιάζει με βελόνα και να φτιάξεις από αυτό καρδιές, λουλούδια και ότι άλλο σχήμα μπορεί να βάλει ο νούς σου. Στη συνέχεια μπορείς να συνδυάσεις όλα αυτά τα σχήματα και να τα κολλήσεις με κόλλα σε κάποιο μονόχρωμο φόντο. Εννοείται οτι εφόσον μιλάμε για μια τεχνική που γίνεται με χαρτί η ποικιλία σε χρώματα και είδη χαρτιού είναι απεριόριστη...

Η τεχνική αυτή είναι πολύ παλιά και βρίσκουμε ίχνη της στην Ευρώπη στα τέλη του 16ου - αρχές 17ου αιώνα, όταν οι Ευρωπαίοι κληρικοί χρησιμοποιούσαν τις πένες τους με το φτερό για να τυλίγουν χαρτί σε διάφορα σχέδια. Από εκεί πήρε και το όνομά της η τεχνική (quill= πένα με φτερό). Μάλιστα στο λεξικό μου που έψαξα quill σημαίνει και τυλίγω σε σχήμα κυλινδρικών πτυχών. Ο λόγος που αυτή η τεχνική άρχισε να χρησιμοποιείται τόσο ήταν οτι τα σχέδια που έφτιαχναν όσοι καταπιάνονταν με αυτή έμοιαζαν πολύ με τα διακοσμητικά μοτίβα από πολύτιμα μέταλλα που ήταν επίσης της μόδας εκείνη την εποχή, αλλά ήταν πολύ ακριβά. Το χαρτί ήταν μια εύκολη και φτηνή λύση.

Η τεχνική αυτή απογειώθηκε τον 19ο αιώνα όταν γυναίκες σε Ευρώπη και Αμερική άρχισαν να ενσωματώνουν την τεχνική αυτή στα εργόχειρά τους και άρχισαν να χρησιμοποιούν πολύ και το χαρτί στις χειροτεχνίες τους.

Σήμερα το quilling έχει πολλούς φίλους και βρίσκει εφαρμογή σε κάρτες, κάδρα, διακοσμητικά για το σπίτι κτλ...

Τι υλικά θα χρειαστώ?

Τα υλικά που θα χρειαστείς είναι: χαρτί μέτριου βάρους (περίπου σαν το φωτοτυπικό) για να μπορεί να ρολάρει και να μένει και στη θέση του, την ειδική βελόνα που φαντάζομαι οτι δεν θα τη βρείς στην Ελλάδα, ένα μικρό ψαλίδι με λεπτή μύτη, κόλλα, τσιμπιδάκι χειροτεχνίας και από εκεί και πέρα ό,τι χαρτί θέλεις να χρησιμοποιήσεις ανάλογα με το project σαν φόντο. Στο εξωτερικό μπορείς να βρείς και χαρτί έτοιμο κομμένο για το quilling.

Που θα βρώ ιδέες και υλικά?

Παρακάτω έχουμε συγκεντρώσει κάποιες διευθύνσεις που θα σε βοηθήσουν να βρείς περισσότερα για αυτή την τεχνική. Εννοείται οτι όσο ψάχνεις στο internet θα βρίσκεις..

1) Κατάστημα που θα βρείς τα πάντα για το quilling
http://www.quillingsuperstore.com/

2) Βιβλία και υλικά
http://www.elegantquilling.com/

Η ΕΚΘΕΣΗ ΔΡΟΜΟΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΣΤΗ ΡΟΔΟ

Στα πλαίσια του ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΕΧΝΗΣ

που διοργανώνει το ΚΟΛΛΕΓΙΟ ΡΟΔΟΥ

θα πραγματοποιηθεί

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ (σε ενιαία εγκατάσταση) στην ΡΟΤΟΝΤΑ ΤΗΣ ΚΑΛΙΘΕΑΣ Ρόδου.

ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 15 Μαΐου 2010, στις 20,00 το βραδάκι.

Στην έκθεση συμμετέχουν:

Οι Ροδίτες Μάνος Αναστασιάδης, ο Γιάννης Γιαννάς, ο Μίλτον Λουίζ, ο Μιχάλης Βομβύλας, ο Αλέξανδρος Λουιζίδης και οι αρχικοί Άγις Παπαθανασίου, Αθηνά Παπαδάκη, Αργύρης Λιαπόπουλος, Βαγγέλης Αυδίκος, Βασίλης Καρκατσέλης, Γεωργία Κουρκουνάκη, Γιάννης Παπαδόπουλος, Γιάννης Χολογκούνης, Γιώργος Καμπάνης, Γιώργος Α.Παναγιώτου, Δημήτρης Γκιώνης, Δημήτρης Κουματζιάς, Δημήτρης Προκοπίου, Ευθύμης Μουρατίδης, Θανάσης Μπαξόπουλος, Θανάσης Ράπτης, Θανάσης Χειμωνάς, Καίτη Παπαναούμ, Κάρολος Τσίζεκ, Κυριάκος Χαραμπίδης, Κώστας Ακρίβος, Κώστας Λούστας, Κώστας Κωσταβάρας, Κωστής Τζερμιάς, Κώστας Κίτσος, Λάμπρος Φάτσης, Μάγδα Τσιρογιάννη, Μάνος Κοντολέων, Μαρία Λαγδού, Μαρίνα Βαρουτά, Μαρίνη Σκλήρη, Μάριος Εμμανουηλίδης, Μενέλαος Μελετζής, Μίλτος Φραγκόπουλος, Μιχαήλ Μήτρας, Νάκης Σκορδίλης, Νέλλη Ανδρικοπούλου, Νένη Ευθυμιάδη, Νίκη Αναστασέα, Νίκη Καλοπαίδη, Νίκος Λεβέντης, Νίκος Χουρδάκης, Νίκος Παιζάνης, Ντίνος Σιώτης, Πάτρα Βασιλείου, Πέτρος Κοτζαμπάσης, Σάκης Σερέφας, Χάρης Πλουμίδης, Χριστινα Παπαφράγκου.

Η είσοδος εννοείται ελεύθερη

Η έκθεση είναι μοναδική στη συγκέντρωση υλικού και για τη συνύπαρξη μεγάλων ονομάτων του χώρου (από όλη την Ελλάδα Χρειάστηκε τρία σχεδόν χρόνια για να ολοκληρωθεί η παραγωγή που δεν έχει καμία σχέση με αντίστοιχες γειτνιάσεις (φωτογραφικού και γραπτού λόγου) σε λογοτεχνικά περιοδικά ή τις λογοτεχνικές λεζάντες, που πολλές φορές συνοδεύουν τα φωτογραφικά λευκώματα.

Οι φωτογράφοι και οι λογοτέχνες πρότειναν τα έργα τους για αυτή την ξεχωριστή συνύπαρξη με απόλυτη γνώση της σημασίας του πειράματος. Η συνύπαρξη αυτή στηρίζεται στη συμπληρωματικότητα των αυτόνομων μορφών έκφρασης και την πολλαπλότητα προσέγγισης (από διαφορετική ματιά) του κοινού θέματος. Δεν υπάρχει επικάλυψη θεμάτων. Οι τόσες πολλές και διαφορετικές καλλιτεχνικές γραφές καλύπτουν το εύρος του θέματος και τα υψηλά καλλιτεχνικά standards που έχει το Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης σε όλες του τις παραγωγές.

Η έκθεση (μετά την πρώτη της παρουσίαση στη Θεσσαλονίκη) έχει ζητηθεί να περιοδεύσει σε όλη, σχεδόν, την Ελλάδα.

Θα είναι μία σύνθετη έκθεση / εγκατάσταση που θα διεκδικήσει να βάλει τον θεατή σε ένα περιβάλλον περισυλλογής για την έννοια ΔΡΟΜΟΣ. Ποίηση και δημιουργική καλλιτεχνική φωτογραφία με το διαδραστικό happening (σκηνικό δρώμενο) των εγκαινίων συστρατεύονται στον πλέον κατάλληλο για να φιλοξενήσει μία τέτοια πολύτεχνη και μεγάλη παραγωγή χώρο της Θεσσαλονίκης. Τα φωτογραφικά έργα θα αναπτυχθούν περιφερειακά και στο κέντρο της αίθουσας, με τη μορφή κρεμασμένης μπουγάδας, θα κρέμονται σαν σεντόνια τα τυπωμένα σε μεγάλες σελίδες ποιήματα / λογοτεχνήματα, με τρόπο τέτοιο, που να μπορούν ανάμεσά τους ελεύθεροι να κυκλοφορούν οι θεατές και να τα διαβάζουν. Στο πάτωμα οδοσημάνσεις θα προσπαθούν να επιβάλουν μία υποχρεωτική πορεία που πρέπει ο καθένας μας να ακολουθήσει για να φτάσει στην οθόνη του βάθους. Στην αντίθετη κατεύθυνση από τις σημάνσεις, τα έργα τέχνης, σαν άλλες σειρήνες, μας καλούν να χαράξουμε μίαν άλλη, τη δική μας διαδρομή περιπλάνησης, για να τα διαβάσουμε, να στοχαστούμε για τους δικούς μας ΔΡΟΜΟΥΣ, να διαλογιστούμε πάνω στα ερωτήματα που θέτει ο κάθε δημιουργός.

Το ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ιδρύθηκε το 1984 στην Πάνω Πόλη της Θεσσαλονίκης και από τότε συνεχίζει σταθερά υπέρ της δημιουργικής φωτογραφίας. Με σχήμα ευέλικτο αρκετά για να μπορεί να εξελίσσεται, πήρε πολλές μορφές στη μακροχρόνια πορεία του και ίσως γι αυτό κατάφερε να συνεχίζει τη δυναμική του παρέμβαση στα της καλλιτεχνικής φωτογραφίας.

Με στόχο την ταυτόχρονη δημιουργία κοινού και δημιουργών, εργάζεται όλο το χρόνο, παντού όπου χρειαστεί.

Διδάσκοντας τη φωτογραφία σαν τέχνη και μέσον έκφρασης με δεκάδες εκθέσεις, προβολές, ομιλίες, παντός τύπου παρεμβάσεις και φυσικά, προσκλήσεις δημιουργών στη Θεσσαλονίκη (από Ελλάδα και εξωτερικό), φέρνει τη σύγχρονη δημιουργική φωτογραφία στο επίκεντρο του προβληματισμού των φωτογράφων και των κάθε είδους φίλων της φωτογραφίας.

Για τη διεθνή δράση του και για τις ανάγκες προώθησης της ελληνικής φωτογραφίας στο εξωτερικό είναι μέλος στην Ένωση Ευρωπαϊκών (μη κρατικών) Φεστιβάλ Φωτογραφίας και ιδρυτικό μέλος του Παγκόσμιου Δικτύου Φωτογραφικών Κέντρων.

Για περισσότερες πληροφορίες κείμενα και εικόνες:

Για τη Θεσσαλονίκη: Βασίλης Καρκατσέλης, Τηλ 6942 860 890, katselis@the.forthnet.gr

Για την Αθήνα: Δημήτρης Προκοπίου, τηλ, 6946 033 249, prokop@webmail.unipi.gr

Για τη Ρόδο: Αλέξανδρος Λουιζίδης, τηλ 6944 968 596

Στην έκθεση, που είναι μία παραγωγή του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης και πρωτοπαρουσιάστηκε στο Παλαιό Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, προστίθενται και παίρνουν μέρος και 5 τοπικοί δημιουργοί. Ο νέος τόπος επιβάλει νέα ανάπτυξη της συνολικής έκθεσης, και σε μία τέτοια δυνατότητα, επιτρέπεται η συνεχής διάδραση του νέου με το αρχικό υλικό.

(Πηγή: http://www.archangelos.4d3d2d.com/actions/48-actions/215-2010-04-29-11-49-17.html)